Paasvuren verdwijnen: traditie sneuvelt door regels

Weer een traditie die verdwijnt. Steeds meer paasvuren kunnen niet doorgaan. En vergis je niet: dit is hét evenement van het jaar in het oosten en noorden van Nederland. ‘Groter dan Kerst’. Maar, vooral door alle regeltjes, gooien de vrijwilligers die de paasvuren organiseren de handdoek in de ring. Wierd Duk ergert zich er dood aan.

Volgens betrokkenen stapelen de eisen zich inmiddels zo hoog op dat het organiseren simpelweg niet meer te doen is. Van stikstofregels tot verplichte verkeersregelaars, extra verzekeringen en strenge eisen rondom Natura 2000-gebieden, het maakt het voor vrijwilligers bijna onmogelijk om nog een vuur te organiseren. Waar het ooit een dorpsfeest was dat op inzet en saamhorigheid draaide, voelt het nu voor veel organisatoren als een bureaucratische hindernisbaan.

Verdwijnt een stuk Nederlandse cultuur door regels en veiligheidseisen?

Tegenover die frustratie staat de vraag hoe ver je kunt gaan in het versoepelen van regels. Gemeenten wijzen op veiligheid, eerdere incidenten en verantwoordelijkheid richting bezoekers. Maar Duk vindt dat Nederland doorschiet in risicomijding en daarmee langzaam zijn eigen tradities uitholt. Want juist dit soort lokale rituelen geven gemeenschappen identiteit en verbinding. En als die verdwijnen, blijft er volgens hem meer achter dan alleen een gedoofd vuur.